Başımız hep önde ilerlerdik yakmasın diye
güneş yüzlerimizi, hep gitmek isterdikte gidemezdik ileriye kaldırmaktan
korktuğumuzdan başımızı. Korktuğumuz güneş değildi, korktuğumuz ilerisiydi ilk o zaman tuttum sıkısıkıya birisin
ellerini sevgiden değildi. İleriye
bakmak cesaret mi ister? Ne korkutur ki ileriye baktığımızda bizi? Gördüğümüz
ağaç,çiçek, güneş değil miydi? Değildi! Attığımız her adım gelecekti, attığımız
her adım geçmiştendi, attığımız her adımda dökerek gidiyorduk hayatlarımızı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder